Wizjonerskie Soboty

To boldly go. Czy świat jest gotowy na pionierstwo myślenia?

Co dziś naprawdę znaczy „to boldly go”?Czy pionierstwo wciąż polega na tworzeniu nowych rzeczy — czy raczej na odwadze myślenia poza granicami tego, co uznane za dopuszczalne?
W świecie zmęczonym wielkimi wizjami, przeciążonym innowacją i sparaliżowanym decyzyjnie, coraz rzadziej brakuje pomysłów. Coraz częściej brakuje przestrzeni na myślenie, które prowadzi do realnych konsekwencji.
W tym odcinku przyglądam się pionierstwu nie jako narracji, ale jako postawie wobec decyzji, ryzyka i odpowiedzialności. Sięgam po trzy różne przykłady pionierstwa myślenia:
Jamesa Camerona, który testuje granice systemu przez egzekucję wizji,
Daniela Kahnemana, który podważył mit racjonalnych decydentów,
Nassima Nicholasa Taleba, który zmusił świat biznesu do zmierzenia się z niepewnością i konsekwencjami błędów.
To odcinek o tym:
dlaczego wizja bez strategii bywa ucieczką,
czym różni się pionier myślenia od wizjonera,
czy dojrzałe struktury są w stanie przyjąć myślenie, które wykracza poza ich własne ramy,
i dlaczego największym ograniczeniem bywa nie rynek, lecz nasze własne struktury mentalne.
To nie jest rozmowa o odwadze dla samej odwagi.To refleksja o myśleniu, które prowadzi do decyzji — nawet wtedy, gdy są niewygodne.

Nie każdy, kto ma skrzydła, powinien już lecieć

Ten odcinek jest o drugim locie.O momencie przejścia — nie z dzieciństwa w dorosłość, ale z potencjału w tożsamość.
Wracam do idei rytuałów przejścia van Gennepa, do ról (Covey bez Coveya) i do pytania, które często ignorujemy na początku drogi:czy to już czas, czy tylko presja, by wystartować?
Jest tu pauza na początek nowego roku.Jest ryzyko wczesnego latania.I jest obraz lotu przez ogień — nie jako brawury, lecz jako chirurgicznej pewności i silnego rdzenia, który pozostaje niewzruszony.
Ujawnienie tożsamości nie jest końcem.Jest początkiem drogi, na której dopiero uczymy się latać naprawdę.
🎧 Jeśli jesteś w miejscu „pomiędzy” — ten odcinek jest dla Ciebie.

Kiedy siła zaczyna myśleć

Na koniec roku łatwo sięgnąć po siłę, która jest nam najlepiej znana.Tę spartańską — opartą na dyscyplinie, napięciu i eskalacji.Bo kiedy czas się kończy, a cele trzeba domknąć, intensywność wydaje się jedyną odpowiedzią.
Ale nie każda sytuacja wymaga frontalnego ataku.Nie każda siła zostawia po sobie trwały ślad.
W tym odcinku nie szukam definicji siły.Raczej przyglądam się temu, jak różne jej formy działają w świecie, który bywa brutalny, złożony i rzadko czarno-biały.
Sięgam po trzy obrazy:
Spartan z 300 — symbol bezwzględnej dyscypliny i eskalacji,
Artemizję — siłę ukształtowaną przez konieczność przetrwania w cudzym porządku,
Aragorna — postać działającą w brutalnym świecie, która wybiera precyzję, cierpliwość i moment zamiast nieustannej konfrontacji.
To opowieść o tym, że siła i sposób jej użycia to nie to samo.O delikatności, która nie oznacza słabości, lecz zdolność rozpoznania punktu ciężkości systemu.I o decyzjach, które nie tylko zamykają kwartał, ale realnie zmieniają bieg spraw.
Ten odcinek jest zaproszeniem do refleksji:jakiej siły naprawdę wymaga ten moment — i czy świat, w którym działamy, odpowiada na eskalację… czy na precyzję.

Kilka pytań o przyszłość pracy i to, co daje przewagę w zmiennym świecie

Świat pracy zmienia się szybciej niż nasze zawodowe tożsamości.Stanowiska tracą znaczenie, opisy ról dezaktualizują się z dnia na dzień, a zmienność przestaje być wyjątkiem — staje się normą.
W tym odcinku Wizjonerskich Sobót zadaję pytania o to, kim jest człowiek pracy przyszłości i co stanie się jego realną przewagą w świecie niepewności i przeciążenia informacyjnego.
Przyglądam się:
jak zmieniła się natura pracy w ostatnich 20 latach,
dlaczego nie da się już opisać człowieka przyszłości jednym stanowiskiem,
czemu elastyczność to za mało — i gdzie zaczyna się antykruchość,
jakie kompetencje naprawdę przetrwają, nawet jeśli nie mieszczą się w raportach,
oraz jak wygląda praca w branżach, które już dziś funkcjonują w trybie przyspieszenia.
To odcinek o tożsamości, nie o ścieżkach kariery.O bezpieczeństwie, które nie wynika ze struktury, lecz z wewnętrznego rdzenia.I o tym, czy w świecie zmienności stabilność jest jeszcze właściwym celem.
Jeśli czujesz, że stare mapy przestają działać — ten odcinek jest właśnie dla Ciebie.

Co wydarzyło się na mojej randce artystycznej — i dlaczego może to być ważne także dla ciebie

Ten odcinek miał opowiadać o kreatywności, ale w trakcie drogi okazał się opowieścią o czymś głębszym — o tożsamości, rdzeniu i odwadze zajrzenia w głąb siebie.
Zaczynam od metafory ogrodu i myśli, że obcując z wizjami innych ludzi, stąpamy po czymś bardzo delikatnym — po ich marzeniach. Przywołuję słowa W.B. Yeatsa, by pokazać, że idee są sacrum, a każdy z nas nosi w sobie własne, często jeszcze nieuświadomione. Jak u Sokratesa — czasem wystarczy dobra rozmowa, pytanie albo bodziec, by pomóc im się narodzić.
Sięgam też po metaforę filmu Equilibrium i scenę z tęczą, by opowiedzieć o przebudzeniu — nie jako o wybuchu emocji, ale o integracji. O momencie, w którym analityczny, uporządkowany umysł odzyskuje dostęp do pełniejszego obrazu siebie.
Opowiadam o mojej randce artystycznej i o tym, jak jedno doświadczenie może otworzyć zupełnie różne ścieżki — w zależności od tego, kim jesteśmy. To nie jest historia o kopiowaniu praktyk, ale o odkrywaniu własnego spojrzenia.
W drugiej części przyglądam się narzędziom takim jak randki artystyczne i poranne strony. Mówię o nich nie jako o generatorach kreatywności, lecz jako o praktykach, które przygotowują grunt — oczyszczają umysł, omijają wewnętrznego Cenzora i Perfekcjonistę, tworzą przestrzeń na to, co naprawdę nasze.
Na koniec pokazuję, że choć te metody powstały z myślą o artystach, mogą służyć każdemu — strategom, liderom, analitykom — jako sposób na dotknięcie własnego rdzenia i rozpoznanie talentów, które chcą się w nas ujawnić.

Jak sięgnąć po doniczkę z marsjańskiego parapetu? O myśleniu nieliniowym i tych, którzy rządzą biznesem

W tym odcinku zaczynam od zupełnie zwykłej doniczki — ale szybko okazuje się, że wcale nie chodzi o kwiatek, tylko o drogę.Mówię o tym, jak funkcjonować w nieliniowym środowisku, w którym analiza to za mało, a procedury nie mają odpowiedzi.Przyglądam się jeżom i lisom z teorii Tetlocka, zastanawiam się, kto naprawdę rządzi współczesnym biznesem…i wprowadzam po raz pierwszy archetyp Pathmakera — kogoś, kto nie tylko przewiduje, ale wytycza nową ścieżkę.

Kiedy porzucić plecak eksperta – o elastyczności, która ratuje projekty i otwiera nowe drogi

W tym odcinku przyglądam się momentom, w których ekspert musi świadomie zrzucić swój „plecak” – pełen nawyków, procedur i wypracowanych narzędzi – aby uratować projekt, zespół lub ideę.
Opowiadam o kryzysach, które nie mają podręcznikowych scenariuszy, o porażkach wynikających z nadmiernej pewności i o sytuacjach, gdy świat staje się „nikczemny”, czyli działa wbrew logice doświadczenia.
Na przykładach NASA, historii Sevena oraz firm takich jak LEGO, Netflix, Nintendo, Spotify czy Zappos pokazuję, że prawdziwa przewaga pojawia się wtedy, gdy potrafimy przestać działać na automacie i wejść w tryb improwizacji – świadomie, odważnie i z otwartością na nowe rozwiązania.
To odcinek o elastyczności, która nie tylko ratuje projekty, ale też otwiera drzwi do przyszłości, w której innowatorzy idą tam, gdzie jeszcze nikt nie poszedł.

Droga Innowatora – gdy idea wybiera człowieka

W tym odcinku Wizjonerskich Sobót przyglądam się tezie, że niektóre idee wybierają swojego człowieka.Analizuję dwie historie – Ady Lovelace i Nikoli Tesli – nie przez pryzmat ich wynalazków, lecz drogi, jaką musieli przejść, aby idee mogły przez nich przepłynąć.
Odcinek prowadzi słuchacza przez trzy kluczowe doświadczenia niemal każdego innowatora:
samotność i brak przynależności,
moment przejścia (Ragnar moment),
outsiderstwo jako efekt myślenia inaczej.
To nie jest poradnik „jak zostać innowatorem”.To refleksja o tym, jak wygląda ta droga od środka – zarówno w wielkich życiorysach, jak i w tych zupełnie zwyczajnych.
Jeśli interesuje Cię wizjonerstwo rozumiane jako proces, nie mit – ten odcinek jest dla Ciebie.

Co by było, gdyby Leonardo da Vinci założył dziś startup?

Co może się wydarzyć, kiedy próbujemy spojrzeć na współczesną innowację oczami człowieka, który widział więcej niż inni?W tym odcinku stawiam kilka pytań:o to, jak rozpoznajemy wizjonerów, jak ich traktujemy w zespołach, i co tak naprawdę robimy z ludźmi, którzy myślą za bardzo futurystycznie.
Pytam też, co mogłoby się wydarzyć, gdyby ktoś taki jak Leonardo da Vinci działał dzisiaj — ze swoją ciekawością, chaotyczną precyzją, potrzebą eksperymentowania i niechęcią do finalizowania rzeczy „na szybko”.
To zaproszenie do małego sobotniego eksperymentu:sprawdzenia, kogo masz wokół siebie, czego odważysz się nie wiedzieć —i jaką wizję świata tworzysz, kiedy pozwalasz sobie na myślenie nieoczywiste.

Tron: dyktatura algorytmu i bunt ISO

W tym odcinku „Wizjonerskich sobót” przyglądam się filmowi Tron: Dziedzictwo i zastanawiam, jakie analogie z tej historii możemy dziś dostrzec w świecie Big Tech.
Czy cyfrowe platformy stały się nowymi dyktatorami? Jak wygląda proces przejmowania władzy w świecie danych – od uzależnienia użytkowników, po tworzenie wirtualnych społeczeństw i cyfrowych tożsamości?
A może w tym cyfrowym świecie wciąż istnieje szansa na bunt?
Przywołuję pojęcie „ISO” – spontanicznych bytów spoza kodu, które w filmie Tron symbolizowały nadzieję i ewolucję.Pytam więc: czy ISO mogą być metaforą dla nowej fali niezależnych biznesów, myślenia i kreatywności?Czy w świecie zdominowanym przez algorytmy i ekosystemy platform istnieje jeszcze przestrzeń dla autentycznej innowacji – tej, która nie jest zaprogramowana?
To sobotni eksperyment myślowy – o granicach wolności, strategiach przetrwania i o tym, jaką rolę mogą odegrać buntownicy w erze cyfrowych imperiów.